رشد مادر برای مادر و رشد نوزاد برای نوزاد است!
انا خلقنه الانس من نطفه امشاج نبتلیه فجعلنه سمیعا بصیرا
<<ما او را از آب نطفه خلق کردیم که امتحانش می کنیم و او را شنوا و بینا قرار می دهیم <<انسان آیه ۲
شکر و سپاس خالقی که در جسم انسان کار بسیار نمود.
اگر توجه نموده اید جسم انسان بنا به نیاز رشدش هر روز تازه و بسوی کمال جسمانیش ادامه می یابد. جسم نوزاد را رشدی است که بنا به دلائلی هر روز از مقامی به مقام جسمانی ارتقا می یابد و در کنار این نوزاد مادر نوزاد هم رشدی دارد نمی توانیم که بگوییم چون نوزاد در حال رشد است دیگر از رشد مادر خبری نیست و عالم فقط برای رشد نوزاد در کار است.
این عالم و خدای عالم آنطور در کارند که اگر در گوشه ایی از دنیا نوزادی متولد بشود هم نوزاد رشد پیدا می کند هم مادر نوزاد و در همان یک لحظه حیواناتی که متولد میشوند چه بری چه بحری همه و همه با همان رشد نوزاد انسانی رشد پیدا می کنند نه رشد آنها موجب راکد بودن رشد نوزاد هست نه رشد نوزاد باعث راکد بودن رشد آنان می گیرد!
باز از دید دیگر حکمت خدا را ببینید:
رشدی که نوزاد دارد فقط و فقط مختص نظام جسمانی نوزاد است نه بیشتر نه کمتر!
در کنار آن هم مادر نوزاد رشدی دارد که آن هم رشدش مختص آن مادر گرامی است!
اگر چه در همان یک آن رشد جسمانی نوزاد از مادر بیشتر است یعنی نوزاد روز به روز بر قدش و وزنش افزایش می یابد ولی مادر رشد دارد اما نه به این اندازه !
حال اگر آن رشد مادر را برای نظام جسمانی نوزاد و رشد نوزاد را برای نظام جسمانی مادر قرار دهیم میبینیم مادر سنش زیاد است اما دنبال بازی و طبعش مایل به کودکی می گردد!
بزرگ است اما هر روز بر رشد جسمش افزایش و دندان هایش رشد می کند تا جایی
که زندگی بر او حرام می گردد! فافهم ای سرور من
و در همان حال رشد نوزاد را ببینیم:
نوزاد است دیر به دیر رشد جسمانی چندانی ندارد !
موهایش هرروز به سپیدی میکشد!
دندان هایی که نیاز به رشد دارد برای ادامه زندگی اش در همان اوایل یکی یکی می ریزند!
ضعف چشم و قوا پیدا می کنند!
ببینیم چطور نظم عالم بهم میخورد!
نه می توان رشد جسمانی آن را برای این و نه رشد این برای آن گذاشت!
سبحان الله و هزار بار سبحان الله از این حیرت اندر حیرت!
